Η Ελληνική έκδοση βρίσκεται κάτω από την Αγγλική.
Для версии на русском языке, смотрите ниже.
What is Grafting? Understanding Its Critical Role in Modern Viticulture.
Grafting is a key technique used in growing grapes for wine, where the top part of one plant is attached to the root system of another plant. This method allows them to grow together as one. This post explores the history and science behind grafting, showing how this technique helps keep vineyards healthy and productive. By understanding how grafting works, we can better appreciate its crucial role in producing the grapes that make our favorite wines.
History
The early European settlers in North America struggled to grow imported European grape vines (Vitis vinifera) because the vines were susceptible to an insect pest called phylloxera, a problem the settlers were unaware of at the time. Additional factors such as other native vine diseases like Pierce's disease in Florida, downy and powdery mildew across the regions, and severe cold winters also contributed to their struggles. Phylloxera was introduced to Europe during the mid-19th century through the extensive importation of living plants, spurred by Victorian interests in botany and supported by the wealthy for their elaborate gardens. In 1865, France alone imported 460 tons of plants, with imports increasing significantly in the following decades. A substantial portion of these imports included American vine species, unknowingly bringing phylloxera along, which was first identified on vine samples in England in 1863 [1].
The scale of phylloxera's impact became clear when dying vines in France too were discovered with the same small yellow insects on their roots. Jules Planchon, a professor at Montpellier University, identified these insects as Phylloxera vastatrix, an aphid similar to one found on oak trees. The crisis prompted extensive debates and investigations, with various misguided theories initially proposed as causes. Ultimately, by the late 1870s, the French wine industry suffered a severe decline in production, prompting the government to offer a substantial reward for a solution [1].
Phylloxera has been one of the most destructive pests in wine production history, surpassing other vine diseases and pests. In France alone, it destroyed roughly 2.5 million hectares (about 6.2 million acres) of vineyards, affecting both prestigious estates and modest vine growers alike. The devastation was particularly severe for French vineyard owners, though the problem quickly spread to other countries. The phylloxera crisis significantly impacted the society and the economy, prompting actions from national governments, local committees, and the International Scientific Cooperation. At one point, it even threatened the survival of the French wine industry [1].
Early control efforts included flooding and chemical treatments, but these were largely ineffective. A viable solution only emerged when European vines were grafted onto resistant American rootstocks, a method advocated by scientists like C. V. Riley and demonstrated by vineyard owners. This method gained widespread acceptance despite initial resistance due to concerns about potential impacts on wine quality. The successful adaptation of certain American vine species, particularly those suited to calcareous soils, marked a significant advancement, aided by experts like Texas nurseryman T. V. Munson, who was honored by the French government for his contributions [1].
While the grafting approach proved successful, it also influenced global vine nursery practices and helped manage other vine-related diseases. However, early attempts to create hybrids between European and American vines generally failed to produce commercially viable or high-quality wines. Today, many of the rootstocks used originate from this period of intense study and innovation in vine breeding [1].
Geography
Phylloxera has become a global issue, affecting regions around the world since its discovery, including its detection in California in 1873, Portugal and Turkey in 1871, Austria in 1872, Switzerland in 1874, Italy in 1875, Australia in 1877, Spain in 1878, and several other countries throughout the following years. Despite its widespread presence, certain areas remain phylloxera-free, such as parts of Australia, China, Chile, Argentina, India, Pakistan, Afghanistan, and some Mediterranean islands like Santorini, Crete, Cyprus, and Rhodes, largely due to strict quarantine measures or natural soil conditions that deter the pest [1].
By the late 20th century, phylloxera was not considered a severe threat in many regions, either due to lack of presence or the availability of diverse rootstocks that are resistant to the pest and adaptable to various soils, climates, and other local conditions. It was estimated that about 85% of the world's vineyards were grafted onto these resistant rootstocks by 1990 [1].
How doesn’t phylloxera damage American grapevines?
Phylloxera originates from the eastern United States, where native vine species have developed resistance over time. This resistance is primarily due to the formation of cork layers under the root surface where phylloxera feeds, effectively preventing the entry of harmful microbes like bacteria and fungi that could rot the root and kill susceptible vines. Non-resistant varieties, such as the European vinifera species used in most winemaking, succumb to phylloxera as it devastates their root systems. Initially, phylloxera populations increase rapidly, forming galls on the roots with minimal visible damage. Diagnosis is possible through the observation of bright-yellow female insects, their eggs, and distinct galls on the roots.Over time, infected vines show root decay that impairs shoot growth and causes leaves to lose their vibrant green color. Typically, a vine will die within a few years of initial infection. Vines already under stress are more vulnerable and may die faster, whereas those in deep, fertile soil can remain productive for many years despite phylloxera attacks [2].
A single phylloxera egg, when hatched in spring, can produce up to 5 billion descendants by midsummer through parthenogenesis. The introduction of a new pathogen or pest to an area, or the emergence of a mutation making a pest more virulent against which local plant varieties have no defense, can have catastrophic effects. However, wild and diverse plant communities may be somewhat safeguarded due to their coevolution with such pathogens. This coevolution is where both pathogens and hosts continuously evolve through mutations and natural selection. However, coevolution and sexual reproduction offer no defense when a pathogen and its host have evolved in geographic isolation from one another [2].
Phylloxera reproduction cycle.
Nematodes
Nematodes, small worm-like creatures that inhabit the soil and transmit viruses, are a significant reason for using resistant rootstocks for grafting vines, even in areas free from phylloxera. In Chile, which is relatively free from diseases, nematodes aren't usually a major concern. This pest only targets grapevines, fatally harming them by attacking their roots. When it first arrived in Europe, there was no remedy for many years [1].
Modern viticultural practices
Several factors influence grafting success, including the precision of cambium alignment, the environmental conditions required for the graft (warm temperatures of 24–30 °C/75–86 °F and high humidities of 90–100%), and the compatibility of the scion with the rootstock. A significant challenge is that some rootstocks are difficult to root, which can compromise grafting success. Additionally, grafting outcomes may be negatively affected if the scion or rootstock is infected with the fungus Botryosphaeria, associated with trunk diseases [1].
Common grafting techniques include cleft grafting, notch grafting, and whip grafting. With the aid of a grafting machine, cuts of various shapes like 'omega' or 'saw-tooth' are made on the vine cuttings. These are then aligned and placed in boxes filled with a moist, coarse-grained medium, and stored in warm, humid conditions (28–29 °C/82–84 °F) until the graft joint develops a callus, typically within two weeks. After the callus forms, the grafts are coated with wax to minimize water loss and then planted, usually in a field nursery. Throughout the summer, these plants are nurtured and then harvested from the nursery at the end of the season [1].
1)
2)
Types of grafting techniques. Sources:
Challenges
Lucien Daniel, french botanist, conducted an in-depth study on the challenges of reconstituting vineyards using grafted vines. A key issue is the difference between American and European vine root systems. American vines, used as rootstocks, have extensive shallow roots that access nutrients from the soil's upper layers, unlike the deep-rooting European vines. When European vines are grafted onto these American rootstocks, they encounter higher levels of water and nitrogen than they would naturally absorb. This occurs despite the grafting junction restricting sap flow from the rootstock to the scion [3].
Under typical weather conditions, grafted European vines receive significantly more water and nutrients compared to their ungrafted counterparts. Daniel observed that this grafting process creates a functional imbalance between the vine's components. The European vine's absorptive capacity is less than that of the American rootstock, leading to a moist, nutrient-rich environment that spurs rapid spring growth and larger blossoms, provided the conditions are favorable. This results in denser grape clusters and more pronounced vegetative growth [3].
Through the lens of history and modern practice, grafting emerges not merely as a technique but as a testament to human ingenuity in the face of agricultural adversity. The challenges posed by pests like phylloxera have catalyzed significant advancements in viticultural practices, underscoring the importance of continuous research and innovation in grafting. As we look forward, embracing these evolving techniques will be essential to maintaining the balance and productivity of vineyards worldwide, ensuring the legacy of quality wine production for future generations. Stay tuned. 🍷🔍 Catch you in our next update! 🍇🌎
Τι είναι ο Εμβολιασμός; Κατανοώντας τον Κρίσιμο Ρόλο του στη Σύγχρονη Αμπελουργία.
Ο εμβολιασμός είναι μια βασική τεχνική που χρησιμοποιείται στην καλλιέργεια σταφυλιών για κρασί, όπου το επάνω μέρος ενός φυτού προσαρμόζεται στο ριζικό σύστημα ενός άλλου φυτού. Αυτή η μέθοδος τους επιτρέπει να αναπτυχθούν μαζί ως ένα. Αυτή η ανάρτηση εξερευνά την ιστορία και την επιστήμη πίσω από τον εμβολιασμό, δείχνοντας πώς αυτή η τεχνική βοηθά στη διατήρηση υγιών και παραγωγικών αμπελώνων. Κατανοώντας πώς λειτουργεί ο εμβολιασμός, μπορούμε να εκτιμήσουμε καλύτερα τον κρίσιμο ρόλο του στην παραγωγή των σταφυλιών που δίνουν τα αγαπημένα μας κρασιά.
Ιστορία
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι άποικοι στη Βόρεια Αμερική αντιμετώπισαν δυσκολίες στην καλλιέργεια εισαγόμενων ευρωπαϊκών αμπελοκλημάτων (Vitis vinifera) επειδή τα κλήματα ήταν ευάλωτα σε ένα παράσιτο έντομο που ονομάζεται Φυλλοξήρα, ένα πρόβλημα για το οποίο οι άποικοι δεν γνώριζαν τότε. Πρόσθετοι παράγοντες όπως άλλες ασθένειες αυτοχθόνων αμπελιών όπως η ασθένεια του Pierce στη Φλόριντα, το ωίδιο και η περονόσπορος σε πολλές περιοχές, καθώς και οι σοβαροί χειμώνες συνέβαλαν επίσης στη δυσκολία καλλιέργειάς τους. Η Φυλλοξήρα εισήχθη στην Ευρώπη κατά τα μέσα του 19ου αιώνα μέσω της εκτεταμένης εισαγωγής ζωντανών φυτών, ενισχυμένη από το Βικτωριανό ενδιαφέρον για τη βοτανική και υποστηριζόμενη από τους πλούσιους για τους πολυτελείς κήπους τους. Το 1865, μόνο η Γαλλία εισήγαγε 460 τόνους φυτών, με τις εισαγωγές να αυξάνονται σημαντικά τις επόμενες δεκαετίες. Ένα σημαντικό μέρος αυτών των εισαγωγών περιελάμβανε αμερικανικά είδη αμπελιών, φέρνοντας ανεπίγνωστα τη Φυλλοξήρα, η οποία αναγνωρίστηκε πρώτη φορά σε δείγματα κλημάτων στην Αγγλία το 1863 [1].
Η κλίμακα του αντικτύπου της Φυλλοξήρας έγινε εμφανής όταν ανακαλύφθηκαν ξεραμένα αμπέλια και στη Γαλλία με τα ίδια μικρά κίτρινα έντομα στις ρίζες τους. Ο Jules Planchon, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ, αναγνώρισε αυτά τα έντομα ως Phylloxera vastatrix, μια αφίδα παρόμοια με εκείνη που βρίσκεται στις βελανιδιές. Η κρίση προκάλεσε εκτεταμένες συζητήσεις και έρευνες, με διάφορες παρανοημένες θεωρίες που αρχικά προτάθηκαν ως αιτίες. Τελικά, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1870, η γαλλική οινοπαραγωγή υπέστη σοβαρή πτώση της παραγωγής, οδηγώντας την κυβέρνηση να προσφέρει μια σημαντική αμοιβή για μια λύση [1].
Η Φυλλοξήρα υπήρξε ένα από τα πιο καταστρεπτικά παράσιτα στην ιστορία της παραγωγής οίνου, ξεπερνώντας άλλες ασθένειες και επιβλαβείς οργανισμούς των αμπελιών. Μόνο στη Γαλλία, κατέστρεψε περίπου 2,5 εκατομμύρια εκτάρια (περίπου 25 εκατομμύρια στρέμματα) αμπελώνων, επηρεάζοντας τόσο τους μεγάλους οινοπαραγωγούς όσο και τους μικρούς καλλιεργητές. Η καταστροφή ήταν ιδιαίτερα σοβαρή για τους Γάλλους ιδιοκτήτες αμπελώνων, αν και το πρόβλημα γρήγορα εξαπλώθηκε και σε άλλες χώρες. Η κρίση της Φυλλοξήρας επηρέασε σημαντικά την κοινωνία και την οικονομία, προκαλώντας δράσεις από εθνικές κυβερνήσεις, τοπικές επιτροπές και τη Διεθνή Επιστημονική Συνεργασία. Σε κάποιο σημείο, απείλησε ακόμη και την επιβίωση της γαλλικής οινοπαραγωγής [1].
Οι αρχικές προσπάθειες ελέγχου περιλάμβαναν πλημμύρες και χημικές επεμβάσεις, αλλά ήταν κατά μεγάλο μέρος αναποτελεσματικές. Μια βιώσιμη λύση εμφανίστηκε μόνο όταν τα ευρωπαϊκά αμπέλια εμβολιάστηκαν σε ανθεκτικά Αμερικάνικα υποκείμενα, μια μέθοδος που υποστηρίχθηκε από επιστήμονες όπως ο C.V. Riley και επιδείχθηκε από ιδιοκτήτες αμπελώνων. Αυτή η μέθοδος απέκτησε ευρεία αποδοχή, παρά την αρχική αντίσταση λόγω ανησυχιών σχετικά με τις πιθανές επιπτώσεις στην ποιότητα του κρασιού. Η επιτυχής προσαρμογή ορισμένων Αμερικάνικων ειδών αμπελιών, ιδιαίτερα εκείνων που ήταν κατάλληλα για ασβεστούχα εδάφη, σηματοδότησε μια σημαντική πρόοδο, με τη βοήθεια εμπειρογνωμόνων όπως ο φυτωριούχος του Τέξας T.V. Munson, ο οποίος τιμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση για τη συμβολή του [1].
Ενώ η προσέγγιση της εμβολιασμού αποδείχθηκε επιτυχημένη, επηρέασε επίσης τις παγκόσμιες πρακτικές των φυτωρίων αμπελιών και βοήθησε στη διαχείριση άλλων ασθενειών των αμπελιών. Ωστόσο, οι πρώιμες προσπάθειες για τη δημιουργία υβριδίων μεταξύ ευρωπαϊκών και αμερικανικών αμπελιών απέτυχαν γενικά να παράγουν εμπορικά βιώσιμα ή υψηλής ποιότητας κρασιά. Σήμερα, πολλά από τα υποκείμενα που χρησιμοποιούνται προέρχονται από αυτήν την περίοδο έντονης μελέτης και καινοτομίας στην αμπελουργική βελτίωση [1].
Γεωγραφία
Η Φυλλοξήρα έχει γίνει ένα παγκόσμιο ζήτημα, επηρεάζοντας περιοχές σε όλο τον κόσμο από το 1863, συμπεριλαμβανομένης της ανίχνευσής της στην Καλιφόρνια το 1873, την Πορτογαλία και την Τουρκία το 1871, την Αυστρία το 1872, την Ελβετία το 1874, την Ιταλία το 1875, την Αυστραλία το 1877, την Ισπανία το 1878 και αρκετές άλλες χώρες τα επόμενα χρόνια. Παρά την ευρεία παρουσία της, ορισμένες περιοχές παραμένουν απαλλαγμένες από τη Φυλλοξήρα, όπως τμήματα της Αυστραλίας, της Κίνας, της Χιλής, της Αργεντινής, της Ινδίας, του Πακιστάν, του Αφγανιστάν και ορισμένων νησιών της Μεσογείου όπως η Σαντορίνη, η Κρήτη, η Κύπρος και η Ρόδος, κυρίως λόγω αυστηρών μέτρων καραντίνας ή φυσικών εδαφικών συνθηκών που αποτρέπουν το παράσιτο [1].
Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, η Φυλλοξήρα δεν θεωρούνταν σοβαρή απειλή σε πολλές περιοχές, είτε λόγω έλλειψης παρουσίας είτε λόγω της διαθεσιμότητας διαφορετικών ανθεκτικών υποκειμένων που είναι ανθεκτικά στο παράσιτο και προσαρμοσμένα στα διάφορα εδάφη, κλίματα και άλλες τοπικές συνθήκες. Εκτιμήθηκε ότι περίπου το 85% των αμπελώνων του κόσμου εμβολιάστηκαν σε αυτά τα ανθεκτικά υποκείμενα έως το 1990 [1].
Γιατί δεν προκαλεί ζημιές η φυλλοξήρα στις αμερικανικές αμπελοποικιλίες;
Η Φυλλοξήρα προέρχεται από την ανατολική περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου τα εγγενή είδη αμπελιών έχουν αναπτύξει ανθεκτικότητα με την πάροδο του χρόνου. Αυτή η ανθεκτικότητα οφείλεται κυρίως στο σχηματισμό στρωμάτων φελλού κάτω από την επιφάνεια της ρίζας όπου κανονικά τρέφεται η Φυλλοξήρα. Με αυτόν τον τρόπο αποτρέπεται αποτελεσματικά η είσοδος βλαβερών μικροοργανισμών όπως βακτήρια και μύκητες που θα μπορούσαν να σαπίσουν τη ρίζα και να σκοτώσουν τις ευάλωτες αμπελοποικιλίες. Μη ανθεκτικές ποικιλίες, όπως του ευρωπαϊκού είδους Vinifera, που χρησιμοποιείται συνήθως στην οινοποίηση, υποκύπτουν στη Φυλλοξήρα καθώς καταστρέφει τα ριζικά τους συστήματα. Αρχικά, οι πληθυσμοί της Φυλλοξήρας αυξάνονται ραγδαία, σχηματίζοντας κυστώδεις αποφύσεις στις ρίζες με ελάχιστη ορατή ζημιά. Η διάγνωση είναι δυνατή μέσω της παρατήρησης ανοιχτόχρωμων κίτρινων θηλυκών εντόμων, των αυγών τους και των διακριτών κυστωδών αποφύσεων στις ρίζες. Με την πάροδο του χρόνου, τα μολυσμένα αμπέλια παρουσιάζουν σήψη ριζών που εμποδίζει την ανάπτυξη των βλαστών και προκαλεί απώλεια του ζωηρού πράσινου χρώματος των φύλλων. Συνήθως, ένα αμπέλι θα πεθάνει μέσα σε λίγα χρόνια από την αρχική μόλυνση. Τα αμπέλια που βρίσκονται ήδη υπό στρεσογόνες συνθήκες είναι πιο ευάλωτα και μπορεί να πεθάνουν πιο γρήγορα, ενώ εκείνα σε βαθιά, γόνιμα εδάφη μπορούν να παραμείνουν παραγωγικά για πολλά χρόνια παρά τις επιθέσεις της Φυλλοξήρας [2].
Ένα μόνο αυγό Φυλλοξήρας, όταν εκκολαφθεί την άνοιξη, μπορεί να παράγει έως και 5 δισεκατομμύρια απογόνους έως τα μέσα του καλοκαιριού μέσω της παρθενογένεσης. Η εισαγωγή ενός νέου παθογόνου ή παράσιτου σε μια περιοχή, ή η εμφάνιση μιας μετάλλαξης, που καθιστά ένα παράσιτο πιο ιογενές ενάντια στο οποίο οι τοπικές ποικιλίες φυτών δεν έχουν καμία άμυνα, μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες. Ωστόσο, οι άγριες και ποικίλες κοινότητες φυτών μπορεί να είναι εν μέρει προστατευμένες λόγω της συνεξέλιξής τους με τέτοια παθογόνα. Αυτή η συνεξέλιξη είναι η διαδικασία κατά την οποία παθογόνα και ξενιστές εξελίσσονται συνεχώς μέσω μεταλλάξεων και φυσικής επιλογής. Ωστόσο, η συνεξέλιξη και η σεξουαλική αναπαραγωγή δεν προσφέρουν καμία άμυνα όταν ένα παθογόνο και ο ξενιστής του έχουν εξελιχθεί σε ξεχωριστές γεωγραφικές περιοχές [2].
Νηματώδη
Τα νηματώδη είναι μικροσκοπικοί σκωληκοειδείς οργανισμοί που κατοικούν στο έδαφος και μεταδίδουν ιούς. Αποτελούν από μόνα τους ένα σημαντικό λόγο για τη χρήση ανθεκτικών υποκειμένων για τον εμβολιασμό των αμπελιών, ακόμη και σε περιοχές απαλλαγμένες από τη Φυλλοξήρα. Στη Χιλή, η οποία είναι σχετικά απαλλαγμένη από ασθένειες, τα νηματώδη συνήθως δεν αποτελούν σοβαρό πρόβλημα. Αυτό το παράσιτο στοχεύει μόνο τα αμπέλια, προκαλώντας θανατηφόρες βλάβες με την προσβολή των ριζών τους. Όταν έφτασε για πρώτη φορά στην Ευρώπη, δεν υπήρχε θεραπεία για πολλά χρόνια [1].
Σύγχρονες Αμπελουργικές Πρακτικές
Διάφοροι παράγοντες επηρεάζουν την επιτυχία του εμβολιασμού, συμπεριλαμβανομένης της ακρίβειας της ευθυγράμμισης του καμβίου, των περιβαλλοντικών συνθηκών που απαιτούνται για την εμβολιασμό (θερμές θερμοκρασίες 24-30°C και υψηλή υγρασία 90-100%), καθώς και της συμβατότητας του εμβολίου με το υποκείμενο. Μια σημαντική πρόκληση είναι ότι ορισμένα υποκείμενα δυσκολεύονται να ριζοβολήσουν, κάτι που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την επιτυχία του εμβολιασμού. Επιπλέον, τα αποτελέσματα του εμβολιασμού μπορεί να επηρεαστούν αρνητικά εάν το εμβόλιο ή το υποκείμενο είναι μολυσμένο με τον μύκητα Botryosphaeria, που σχετίζεται με ασθένειες του κορμού [1].
Οι συνήθεις τεχνικές εμβολιασμού περιλαμβάνουν τον Εγκεντρισμό και τον Ενοφθαλμισμό. Με τη βοήθεια ειδικής μηχανής εμβολιασμού, μπορούν να γίνουν τομές διαφόρων σχημάτων όπως "Ωμέγα" ή "Πριονωτές" στα κλήματα. Αυτά ευθυγραμμίζονται και τοποθετούνται σε κιβώτια γεμάτα με ένα υγρό, χονδρόκοκκο υπόστρωμα, και αποθηκεύονται σε θερμές, υγρές συνθήκες (28-29°C) μέχρι να αναπτυχθεί ένας κάλλος στη συγκόλληση του εμβολίου (συνήθως μέσα σε 2 εβδομάδες). Μόλις σχηματιστεί ο κάλλος, τα εμβόλια επικαλύπτονται με κερί για να ελαχιστοποιηθεί η απώλεια νερού και στη συνέχεια φυτεύονται, συνήθως στο φυτώριο. Καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, αυτά τα φυτά περιποιούνται και έπειτα συγκομίζονται από το φυτώριο στο τέλος της περιόδου [1].
1)2)Τεχνικές εμβολιασμού. Πηγές:
Προκλήσεις
Ο Lucien Daniel, Γάλλος Βοτανολόγος διεξήγαγε μια εμπεριστατωμένη μελέτη σχετικά με τις προκλήσεις της ανασύστασης αμπελώνων με εμβολιασμένα αμπέλια. Ένα κύριο ζήτημα είναι η διαφορά μεταξύ των ριζικών συστημάτων των αμερικανικών και ευρωπαϊκών αμπελιών. Τα αμερικανικά αμπέλια, που χρησιμοποιούνται ως υποκείμενα, έχουν εκτεταμένες ρίζες που προσλαμβάνουν θρεπτικά συστατικά από τα ανώτερα στρώματα του εδάφους, σε αντίθεση με τα βαθύριζα ευρωπαϊκά αμπέλια. Όταν τα ευρωπαϊκά αμπέλια εμβολιάζονται σε αυτά τα αμερικανικά υποκείμενα, εκτίθενται σε υψηλότερα επίπεδα νερού και αζώτου από ό,τι θα απορροφούσαν φυσιολογικά. Αυτό συμβαίνει παρά την ένωση εμβολιασμού που περιορίζει τη ροή χυμού από το υποκείμενο στο εμβόλιο [3].
Υπό κανονικές καιρικές συνθήκες, τα εμβολιασμένα ευρωπαϊκά αμπέλια λαμβάνουν σημαντικά περισσότερο νερό και θρεπτικά συστατικά σε σύγκριση με τα μη εμβολιασμένα αντίστοιχά τους. Ο Daniel παρατήρησε ότι αυτή η διαδικασία εμβολιασμού δημιουργεί μια λειτουργική ανισορροπία μεταξύ των συστατικών του αμπελιού. Η απορροφητική ικανότητα του ευρωπαϊκού αμπελιού είναι μικρότερη από εκείνη του αμερικανικού υποκειμένου, οδηγώντας σε ένα υγρό, πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά περιβάλλον που ευνοεί την ταχεία ανοιξιάτικη ανάπτυξη και τα μεγαλύτερα άνθη, εφόσον οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πυκνότερα τσαμπιά σταφυλιών και πιο έντονη βλαστική ανάπτυξη [3].
Μέσα από το πρίσμα της ιστορίας και της σύγχρονης πρακτικής, ο εμβολιασμός αναδεικνύεται όχι μόνο ως μία τεχνική αλλά ως απόδειξη της ανθρώπινης ευφυΐας απέναντι στις γεωργικές αντιξοότητες. Οι προκλήσεις που προέκυψαν από παράσιτα, όπως η Φυλλοξήρα, έχουν πυροδοτήσει σημαντικές προόδους στις αμπελουργικές πρακτικές, υπογραμμίζοντας τη σημασία της συνεχούς έρευνας και καινοτομίας στον τομέα του εμβολιασμού. Καθώς κοιτάμε προς το μέλλον, η υιοθέτηση αυτών των εξελισσόμενων τεχνικών θα είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της ισορροπίας και της παραγωγικότητας των αμπελώνων παγκοσμίως, εξασφαλίζοντας την κληρονομιά της παραγωγής ποιοτικού κρασιού για τις επόμενες γενιές. Μείνετε συντονισμένοι. 🍷🔍 Θα τα πούμε στην επόμενη ανάρτησή μας! 🍇🌎
Что такое прививка? Понимание ее критической роли в современном виноградарстве.
Прививка — ключевой метод выращивания винограда для вина, при котором верхняя часть одного растения прикрепляется к корневой системе другого растения. Этот метод позволяет им срастаться как одно целое. В этом посте рассматривается история и наука, лежащая в основе прививки, и показано, как этот метод помогает сохранить виноградники здоровыми и продуктивными. Понимая, как работает прививка, мы сможем лучше оценить ее решающую роль в производстве винограда, из которого делают наши любимые вина.
История
Первые европейские поселенцы в Северной Америке тщетно пытались выращивать импортированные европейские виноградные лозы (Vitis vinifera), потому что лозы были восприимчивы к насекомому-вредителю, называемому филлоксерой, - проблеме, о которой поселенцы в то время не знали. Дополнительные факторы, другие местные болезни винограда, такие как болезнь Пирса во Флориде, оидиум и милдью, а также суровые холодные зимы. Филлоксера была завезена в Европу в середине 19 века в результате обширного импорта живых растений, стимулированного викторианскими интересами к ботанике и спонсируемого богатыми людьми с целью обогащения их искусных садов. В 1865 году только Франция импортировала 460 тонн растений, причем в последующие десятилетия импорт значительно увеличился. Значительная часть этого импорта включала американские виды винограда, неосознанно принесшие с собой филлоксеру, которая впервые была обнаружена на образцах виноградных лоз в Англии в 1863 году. [1]
Масштаб влияния филлоксеры стал ясен, когда во Франции были обнаружены умирающие лозы с такими же маленькими желтыми насекомыми на корнях. Жюль Планшон, профессор Университета Монпелье, идентифицировал этих насекомых как Phylloxera Vasatrix, тлю, похожую на ту, что обитает на дубах. Кризис вызвал обширные дебаты и расследования, в качестве причин которых изначально предлагались различные ошибочные теории. В конечном итоге, к концу 1870-х годов во французской винодельческой промышленности произошел серьезный спад производства, что побудило правительство предложить существенное вознаграждение за решение проблемы. [1]
Филлоксера остается одним из самых разрушительных вредителей в истории виноделия, превосходя другие болезни и вредителей винограда. Только в Франции она уничтожила примерно 2,5 миллиона гектаров (около 6,2 миллиона акров) виноградников, затронув как престижные поместья, так и скромные владения. Разрушения были особенно тяжелыми для французских владельцев виноградников, хотя проблема быстро распространилась на другие страны. Кризис филлоксеры существенно повлиял на общество и экономику, что побудило к действиям национальных правительств, местных комитетов и Международного научного сотрудничества. В какой-то момент это даже поставило под угрозу выживание французской винодельческой промышленности. [1]
Ранние меры борьбы включали затопление и химические обработки, но они были в основном неэффективными. Жизнеспособное решение появилось только тогда, когда европейские лозы были привиты к устойчивым американским подвоям - метод, пропагандируемый такими учеными, как К. В. Райли, и продемонстрированный владельцами виноградников. Этот метод получил широкое признание, несмотря на первоначальное сопротивление из-за опасений по поводу потенциального воздействия на качество вина. Успешная адаптация некоторых американских сортов винограда, особенно тех, которые подходят для известковых почв, ознаменовала значительный прогресс, чему способствовали такие эксперты, как техасский питомник Т. В. Мансон, удостоенный чести французского правительства за свой вклад. [1]
Хотя метод прививки оказался успешным, он также повлиял на глобальную практику питомниководства винограда и помог справиться с другими болезнями, связанными с виноградом. Однако ранние попытки создать гибриды европейских и американских сортов винограда, как правило, не привели к производству коммерчески жизнеспособных или высококачественных вин. Сегодня многие из используемых подвоев происходят из этого периода интенсивных исследований и инноваций в селекции винограда. [1]
География
Филлоксера стала глобальной проблемой, затрагивающей регионы по всему миру с момента ее открытия, включая ее обнаружение в Калифорнии в 1873 году, Португалии и Турции в 1871 году, Австрии в 1872 году, Швейцарии в 1874 году, Италии в 1875 году, Австралии в 1877 году, Испании в 1878 году и ряде других стран в последующие годы. Несмотря на широкое распространение, некоторые районы остаются свободными от филлоксеры, например, части Австралии, Китая, Чили, Аргентины, Индии, Пакистана, Афганистана и некоторые средиземноморские острова, такие как Санторини, Крит, Кипр и Родос, в основном из-за строгих карантинных мер. или естественные почвенные условия, которые отпугивают вредителей. [1]
К концу 20 века филлоксера не считалась серьезной угрозой во многих регионах либо из-за отсутствия, либо из-за наличия разнообразных подвоев, устойчивых к вредителю и адаптируемых к различным почвам, климату и другим местным условиям. Было подсчитано, что к 1990 году около 85% виноградников в мире были привиты на эти устойчивые подвои. [1]
Как филлоксера не повреждает американский виноград?
Филлоксера происходит из восточной части Соединенных Штатов, где местные виды винограда со временем выработали устойчивость. Эта устойчивость обусловлена, прежде всего, образованием пробковых слоев под поверхностью корня, где питается филлоксера, эффективно предотвращая проникновение вредных микробов, таких как бактерии и грибы, которые могут загнить корень и убить восприимчивые лозы. Неустойчивые сорта, такие как европейские виды виниферы, используемые в большинстве случаев, поражаются филлоксерой, поскольку она разрушает их корневую систему. Первоначально популяция филлоксеры быстро увеличивается, образуя на корнях галлы с минимальными видимыми повреждениями. Диагностика возможна путем наблюдения за ярко-желтыми самками насекомых, их яйцами и отчетливыми галлами на корнях. Со временем на зараженных лозах наблюдается гниение корней, что ухудшает рост побегов и приводит к потере яркого зеленого цвета листьев. Обычно лоза погибает в течение нескольких лет после первоначального заражения. Лозы, уже находящиеся в стрессе, более уязвимы и могут погибнуть быстрее, тогда как лозы, находящиеся в глубокой плодородной почве, могут оставаться продуктивными в течение многих лет, несмотря на атаки филлоксеры. [2]
Одно яйцо филлоксеры, вылупившееся весной, может произвести до 5 миллиардов потомков к середине лета в результате партеногенеза. Внедрение нового патогена или вредителя на территорию или появление мутации, делающей вредителя более вирулентным, от которого местные сорта растений не имеют защиты, могут иметь катастрофические последствия. Однако дикие и биоразнообразные растительные сообщества могут быть в некоторой степени защищены благодаря их совместной эволюции с такими патогенами. В этой коэволюции и патогены, и хозяева постоянно развиваются посредством мутаций и естественного отбора. Однако коэволюция и половое размножение не обеспечивают защиты, когда патоген и его хозяин эволюционировали в географической изоляции друг от друга. [2]
Нематоды
Нематоды, мелкие червеобразные существа, обитающие в почве и передающие вирусы, являются важной причиной использования устойчивых подвоев для прививки винограда даже в районах, свободных от филлоксеры. В Чили, которая относительно свободна от болезней, нематоды обычно не являются серьезной проблемой. Этот вредитель поражает только виноградные лозы, нанося им смертельный вред, поражая их корни. Когда он впервые появился в Европе, в течение многих лет от него не было средства борьбы. [1]
Современные методы виноградарства
На успех прививки влияют несколько факторов, в том числе точность выравнивания камбия, условия окружающей среды, необходимые для прививки (высокая температура 24–30 °C/75–86 °F и высокая влажность 90–100%), а также совместимость привоя с подвоем. Серьезной проблемой является то, что некоторые подвои трудно укоренить, что может поставить под угрозу успех прививки. Кроме того, на результаты прививки может отрицательно повлиять заражение привоя или подвоя грибком Botryosphaeria, вызывающим заболевания лозы. [1]
Общие методы прививки включают прививку в расщеп, вприклад и прививка косым срезом. С помощью прививочной машины на черенках виноградной лозы делают надрезы различной формы, например, «омега» или «пилообразный». Затем их выравнивают и помещают в коробки, наполненные влажной крупнозернистой средой, и хранят в теплых и влажных условиях (28–29 °C/82–84 °F) до тех пор, пока на месте прививки не образуется каллус, обычно в течение двух недель. После образования каллуса привитые саженцы покрывают воском, чтобы минимизировать потерю воды, а затем высаживаюттв школку. В течение лета эти растения выращивают, а в конце сезона собирают из школки. [1]
1)2) Виды техники прививки. Источники:
Трудности
Люсьен Даниэль, французский ботаник, провел углубленное исследование проблем восстановления виноградников с использованием привитых лоз. Ключевым вопросом является разница между американской и европейской корневой системой винограда. Американские лозы, используемые в качестве подвоев, имеют обширные неглубокие корни, которые получают доступ к питательным веществам из верхних слоев почвы, в отличие от европейских лоз с глубокими корнями. Когда европейские лозы прививаются к этим американским подвоям, они сталкиваются с более высоким уровнем воды и азота, чем они могут поглотить естественным путем. Это происходит несмотря на то, что место прививки ограничивает поток сока от подвоя к привою [3].
В типичных погодных условиях привитые европейские лозы получают значительно больше воды и питательных веществ по сравнению с непривитыми собратьями. Дэниел заметил, что этот процесс прививки создает функциональный дисбаланс между компонентами лозы. Поглощающая способность европейской лозы меньше, чем у американского подвоя, что приводит к созданию влажной, богатой питательными веществами среды, которая стимулирует быстрый весенний рост и более крупные цветы при благоприятных условиях. Это приводит к более плотным гроздьям винограда и более выраженному вегетативному росту [3].
Через призму истории и современной практики прививка предстает не просто как метод, но и как свидетельство человеческой изобретательности перед лицом сельскохозяйственных трудностей. Проблемы, создаваемые такими вредителями, как филлоксера, стали катализатором значительного прогресса в практике виноградарства, подчеркивая важность непрерывных исследований и инноваций в прививке. В будущем внедрение этих развивающихся технологий будет иметь важное значение для поддержания баланса и продуктивности виноградников во всем мире, обеспечивая наследие качественного производства вина для будущих поколений. Следите за обновлениями. 🍷🔍 Увидимся в следующем обновлении! 🍇🌎
Bibliography
[1] J. Robinson and J. Harding, The Oxford companion to wine, Oxford: Oxford University Press, 2015.
[2] M. Keller, The Science of Grapevines, Academic Press, 2015.
[3] J.-M. Florin, Biodynamic Wine Growing: Understanding the Vine and Its Rhythms, Edinburgh: Floris Books, 2021.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
%20copyGreek.jpg)
.jpg)
.jpg)
russian.jpg)
Comments
Post a Comment